Grudzień 1992 roku, zima, Góry Sokole. Kilku młodych grotołazów zostało uwięzionych na dnie jaskini Studnisko, po tym jak ktoś nie tylko ukradł im prawie wszystkie plecaki, ale także wyciągnął linę, pozbawiając ich jedynej drogi wyjścia.
Kiedy dziś ekscytujemy się fantastycznymi zespołami Manchesteru City i Liverpoolu, często próbujemy porównywać je do Manchesteru United sir Aleksa Fergusona, a ich wyniki nierzadko zestawia się z tak legendarnymi drużynami jak Barcelona Guardioli czy Bayern Heynckessa…
Warto przypomnieć jedną z najtragiczniejszych historii, jaka dotknęła nowożytny futbol. Dziś, 10 listopada, mija równa dekada od samobójczej śmierci Roberta Enke.
Historia Pinturicchio śmiało mogłaby zostać motywem scenariusza kasowego filmu. Wychowany w rodzinie juventinich, Alessandro w wieku 18 lat trafia do wymarzonego klubu…
Politycy natomiast mają problem, by przełknąć gorzką pigułkę, jaką jest patriotyczna działalność rzekomo zwyrodniałych stadionowych bandytów. Lokalnie możemy jeszcze coś ugrać, liczyć na pomoc.
Trybuny ryczą, stadion pełny. Manchester City wracał do pucharów po ćwierć wieku banicji. Gdy poprzednio nasi rywale grali w rozgrywkach UEFA, nie było mnie jeszcze na świecie. Kibice City byli spragnieni europejskiego grania i nie robiło im różnicy, czy przyjedzie AC Milan, czy Dyskobolia, reagowali równie żywiołowo.
Legenda FC Barcelony, król strzelców mundialu z 1994 roku i zdobywca Złotej Piłki. Christo Stoiczkow 27 listopada zawita w Warszawie, by promować autobiografię, która dokładnie w tym dniu będzie miała swoją polską premierę. Kibice będą mieli okazję spotkać się z legendarnym zawodnikiem na stadionie Legii.
Wtedy, w szpitalu, czekałem bardzo zdenerwowany. Panowała akurat jakaś epidemia i nie można było poruszać się swobodnie po budynku, co tylko podsycało nerwy. Ale potem rzeczywiście nastąpił ten moment, o którym opowiadają wszyscy ojcowie: nierealna chwila ni to ulgi, ni to euforii, gdy podają ci dziecko na ręce. Trzymałem Michalinę w rękach i myślałem: „To jest niewiarygodne. Moja córka”.
Usiedliśmy w salce, którą przydzielił nam hotel, a potem usłyszałem, że oferują mi sześćset tysięcy dolarów rocznie, do tego trzysta tysięcy dolarów za podpis pod umową. Z prezesem Drzymałą Rosjanie dawno się już dogadali, chyba zgodzili się na jego warunki nawet z nawiązką. Nikt nie potrafił przebić Rosjan. Pozostawało im tylko przekonać mnie.
Mundial przesiedziany na ławce, brak miejsca w składzie na Euro czy problemy w zagranicznych klubach powodowały narastające zwątpienie i brak wiary w siebie. Za każdym razem potrafił się jednak odbudować….