Szymon z Labotiga 
W ramach cyklu „Moje ulubione sportowe… książki” poprosiliśmy Przemysława Rudzkiego o podzielenie się z nami opiniami o książkach sportowych, które z jakiś powodów są dla niego najważniejsze. Poznajcie pięć ulubionych pozycji dziennikarza Canal+ / i newonce.sport oraz autora takich piłkarskich perełek jak „Futbol i cała reszta”, „Gracz” czy „Zapiski z królestwa”.
Dla leniwych mogę od razu zaspoilerować – tak. I nie mówię tego jako ekspert do spraw ekonomicznych, tylko zwykły obserwator. Kryzys dotknie większości gałęzi biznesowych, a LeBron w większym czy mniejszym stopniu zajmuje się niemal każdą z nich. Gracz z Akron ma jednak jedną cechę osobowościową, która różni go od części kolegów z parkietu, a która pozwoli mu prawdopodobnie przetrwać ten okres bez wielkiego uszczerbku – tą cechą jest…
Skupcie się i pomyślcie: co pierwsze przychodzi wam na myśl, gdy pomyślicie o Philippie Lahmie? Czy będą to jakieś kontrowersje, czy może jednak chodzi o całą jego piłkarską klasę: poprowadzenie Bayernu do Ligi Mistrzów albo reprezentacji do mistrzostwa świata?
Niewiele było w ostatnim czasie piłkarzy tak polaryzujących kibiców. Z jednej strony trzeba być ogromnym ignorantem, by nie docenić drogi, jaką od małego przeszedł Ribery. Jego umiejętności na boisku były niekwestionowane. Z drugiej strony trudno polubić kogoś, kto przyznał się do seksu z niepełnoletnią prostytutką, wziął udział w buncie przeciwko selekcjonerowi na mundialu w 2010 roku, a odchodząc z Bayernu, porównywał się do Boga.
Takie historie, zwłaszcza w sporcie na najwyższym poziomie, zdarzają się niezwykle rzadko. Syn rolników, dostrzeżony przez wielką La Masię, pomimo sporych braków technicznych zdołał osiągnąć w piłce nożnej absolutnie wszystko, zostając także czwartym graczem Barcelony pod względem liczby rozegranych meczów.
Brazylijczycy odcisnęli na europejskim futbolu większe piętno niż jakikolwiek inny naród spoza naszego kontynentu. Zawsze nas fascynowali, pasjonowaliśmy się ich grą, wierzyliśmy, że Kraj Kawy jest najprawdziwszym piłkarskim rajem, niewyczerpalnym źródłem samoistnych, uśmiechniętych od ucha do ucha talentów. Potrzeba było świetnej reporterskiej roboty Bartłomieja Rabija, by wyprowadzić nas wszystkich z błędu.
Promienie grudniowego słońca nieśmiało zakradały się do wnętrza luksusowego hotelu w Andorze… Przed momentem Tai Woffinden miał ochotę pobrzdąkać na klawiszach w lobby pięciogwiazdkowej noclegowni pod szyldem Andorra Park. Opuszki jego palców zagrały coś na kształt słynnej kompozycji „Barcarole” Jacquesa Offenbacha… Trzykrotny indywidualny mistrz świata na żużlu nie potrafi usiedzieć na miejscu.
Zwykle, gdy widzimy wypowiedź na temat Ibrahimovicia, możemy z dużą dozą prawdopodobieństwa założyć, że jest ona autorstwa samego Szweda. Tym samym, chcąc zobaczyć nie tylko, jak kolejne etapy swojej kariery widzi sam zainteresowany, ale też ludzie obecni wówczas w jego życiu, warto sięgnąć po album „Ja, futbol”.
Ronaldo de Assis Moreira Junior. Można by o nim pisać godzinami, a nadal nie wyczerpałoby się tematu. Jeśli jest jeden piłkarz, któremu zawdzięczam swoją pasję do piłki nożnej, to wskazać można jedynie Ronaldinho. Na dziesięcioro dzieciaków grających na podwórku, dziewięcioro miało bazarową koszulkę z numerem 10 i słynnym pseudonimem. Nieważne jaką – domową Barcelony w kolorze bordowo-granatowym, brązową czy żółtą klubową wyjazdówkę, czy może kan
Antoine Griezmann przez lata uważany był za wzór do naśladowania. Jego największą plamą na karierze było zawieszenie w młodzieżowej reprezentacji Francji za wyjście z kilkoma kolegami do dyskoteki. Był wówczas krytykowany w ojczyźnie, a także mocno to przeżył, ale patrząc na to z boku – było to zdarzenie o niskiej szkodliwości społecznej, nic obrazoburczego. W ostatnich latach natomiast Francuz traktowany jest nieraz jako persona non grata za to,